De jarige in Oirschot was iemand die de platen kent: niet alleen de refreinen, maar ook welk nummer op welke kant stond. Voor zo een gezelschap spelen is leuk en spannend tegelijk, want ze horen het meteen als een arrangement niet klopt.
Daarom nemen we de nummers serieus. Drie stemmen, gitaar, akoestische bas en cajon zijn geen dun aftreksel van het origineel maar een eigen versie ervan. En het volume hoort daarbij: zacht genoeg dat je de woorden verstaat en de samenzang niet ondersneeuwt.



